دونه هاي برف هنوز به سطح چايي داغش نرسده ، آب ميشد . انقدر صبور بود که دوست داشت چاييش رو با همون دونه هاي برف خنک کنه. ديگه براي دست فروش دوره گرد شده بود عادت ، که سارا رو ساعت 2 سر کوچه ي محمدي کنار تير چراغ برق ببينه . سارا عادت داشت تو پاييز و زمستون هميشه بعد از مدرسه چايي بخره و در حالي که به گلدسته هاي مسجد نگاه ميکرد ، اون رو با آرامش بخوره. پيرمرد دست فروش سارا رو مثل دختر خودش دوست داشت.هميشه وقتي سارا رو از دور ميديد زود تر از رسيدن سارا به

دخترک شانزده ساله بود که برای اولین بار عاشق پسر شد… پسر قدبلند بود، صدای بمی داشت و همیشه شاگرد اول کلاس بود. دختر خجالتی نبود اما نمی خواست احساسات خود را به پسر ابراز کند، از اینکه راز این عشق را در قلبش نگه می داشت و دورادور او را می دید احساس خوشبختی می کرد. در آن روزها، حتی یک سلام به یکدیگر، دل دختر را گرم می کرد. او که ساختن ستاره های کاغذی را یاد گرفته بود هر روز روی کاغذ کوچکی یک جمله برای پسر می نوشت و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا می کرد و

خدایا به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ به بی ثمری لحظه ای که گذشت برای زیستن حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم. بگذار تا آنرا من خودم انتخاب کنم اما آنچنانکه تو دوست داری.. ...دکتر علی شریعتی

سلام به بازدید کنندگان وبلاگ گ س اینجانب مدیر وبلاگ اماده شنیدن نظرات شما هست و عملی خواهد شد ممنون که نظر میزارید